Szeptun (szeptunka, szeptucha,
wiedźma) –
uzdrowiciel bądź też uzdrowicielka ludowa oferująca swoje usługi osobom wierzącym w moc leczenia. W Polsce występują głównie w rejonie
Podlasia. Przeważnie są to osoby wyznania
prawosławnego. Ich działalność bywa jednak też uważana za praktyki
pogańskie, na które nie ma miejsca w chrześcijaństwie
[1].
Wśród znachorów zarysowany jest podział na ludzi parających się magią pozytywną –
białą oraz negatywną –
czarną. W terminologii ludowej słowo „
czary” kojarzone jest z magią negatywną. Stąd pejoratywny wydźwięk takich terminów jak:
czarownica, czarnokniżnica (czarnokniżnik), wiedźma czy kołdunia (kołdun). Opozycję stanowią przedstawiciele magii białej, których praktyki służą przeciwdziałaniu lub likwidowaniu skutków czarowania. Źródło mocy szeptunów przypisuje się
Bogu, zaś czarnokniżników –
szatanowi[2].
Częściej spotykane w fachu szeptuna są kobiety, lecz mimo tego to mężczyzn uznaje się za bardziej kompetentnych i skutecznych w uleczaniu chorób
[3].